Tolga TURAN - Aile ve Evlilik Danışmanı Boşanma sürecinde en sessiz ama en büyük savaş, çoğu zaman çocukların kalbinde yaşanır. Anne ve baba ayrılır, ama çocuk iki tarafa da ait olmaya devam eder. Sevdiği iki insanın arasında kalır; ne tam annesiz, ne tam babasız yaşar. Bir taraf "baban aramadı" der, diğeri "annen izin vermedi"... Çocuk o anda sadece bir şey öğrenir: Sevgi bile şartlı olabilir. Taraf seçmek, bir çocuğun kaldıramayacağı kadar ağır bir yüktür. Çünkü o, kimin haklı olduğunu bilmez, bilmek de istemez. O sadece her iki yürekten de aynı sevgiyi hissetmek ister. Ama ne yazık ki çoğu zaman ebeveynler kendi öfkelerini unutturmak için, çocuklarının sevgisini bir silah gibi kullanır. Çocuğun ruhunda açılan bu yara kolay kapanmaz. Küçük yaşta öğrendiği "taraf tutmak" duygusu, ilerleyen yıllarda ilişkilerinde, dostluklarında, evliliğinde yeniden karşısına çıkar. Bir ömür boyu "kimi üzmemeliyim?" endişesiyle yaşar. Oysa ebeveynler unutmamalıdır: Birbirlerine kırgın olabilirler ama çocuklarına karşı asla rakip olamazlar. Çünkü çocuk, anne ile babasının ilişkisini değil, onlardan gördüğü sevgiyi taşır geleceğe. Boşanma bazen kaçınılmaz olabilir, ama çocuklara taraf seçtirmek asla haklı bir davranış değildir. Çocuk, anne ve babasının sevgisinden ikiye bölünmemeli; aksine, her iki sevgiden de aynı sıcaklığı duymalıdır. Unutmayalım: Bir çocuğun kalbinde taraf yoktur. Orada sadece anne ve baba vardır - ve ikisini de sevmek onun en doğal hakkıdır.