Bazı cümleler vardır, söylenmediği hâlde insanın içinde yaşamaya devam eder. Dillere gelmez ama kalpte ağırlaşır. Zaman geçtikçe hafiflemez; tam tersine büyür. Çünkü bazı sözler, yerinde ve zamanında söylenmediğinde bir daha aynı anlamla kurulamaz. Bir gün her şey çok normaldir. Aynı masa, aynı ev, aynı sesler… Küçük bir tartışma olur belki. Kırıcı bir ton. Ertelenmiş bir özür. “Sonra konuşuruz” denir. Sonra gerçekten gelmez. İnsan son konuşmasının son olduğunu bilmez. Son sarılışın son olduğunu bilmez. O yüzden çoğu vedada eksik bir şey kalır. Aslında en çok söylenmeyenler acıtır: “Seni seviyorum.” “İyi ki varsın.” “Özür dilerim.” “Yanındayım.” Bunlar büyük cümleler değildir. Ama zamanında kurulmadığında, içte yankılanan en büyük pişmanlıklara dönüşürler. Birini kaybettiğimizde yalnızca onu kaybetmeyiz. Onunla kurabileceğimiz cümleleri de kaybederiz. İçimizde kalmış şefkati, yarım kalmış sohbetleri, söylenmemiş teşekkürleri… Hepsi bir boşluk olur. Ve o boşluk, sessizdir ama derindir. Biz çoğu zaman sevgiyi hissettirmenin yeterli olduğunu sanırız. “O zaten biliyor” deriz. Ama insanlar bilmek kadar duymak da ister. Sevildiğini açıkça işitmek ister. Değerli olduğunu görmek ister. Gurur, çoğu ilişkinin görünmeyen duvarıdır. Haklı olma isteği, sevgiden daha yüksek sesle konuşur bazen. Oysa haklı olmak, geç kalmış bir “keşke”yi susturmaz. Hayat beklemez. Zaman geri sarılmaz. Bazı sandalyeler boş kalır, bazı telefonlar bir daha çalmaz. Ve insan o zaman anlar: Söylenmeyen her cümle, içinde bir yara bırakır. Belki de yapmamız gereken çok büyük şeyler değil. Biraz daha yumuşak konuşmak. Biraz daha erken özür dilemek. Biraz daha açık sevmek. Çünkü bir gün… Bir cümle söylemek isteyip de söyleyemediğinde anlayacaksın. En ağır yük, içte kalan kelimelerdir. O yüzden geç kalmadan konuş. Sevdiğini söyle. Değer verdiğini hissettir. Bazı cümleler zamanında söylenirse güzeldir. Geç kalındığında ise sadece acıtır.