Bu hafta penguenler konuşuldu. Bir hayvan davranışı, kısa sürede sosyal medyada ahlak, sadakat ve ilişki biçimleri üzerinden tartışılır hâle geldi. Aslında konuşulan penguenler değildi; penguenler yalnızca güvenli bir aracıydı. Penguenlerin eş seçimi ya da yavru bakımındaki rolleri, biyolojik ve içgüdüsel bir düzenin parçasıdır. Buna rağmen bu davranışlar insan ilişkileriyle yan yana getirildi. Bu benzetme isteği, toplumun kendi davranışlarını doğrudan ele almakta zorlandığını gösteriyor. İnsan, kendini tartışmak yerine bir sembol üzerinden konuşmayı daha kolay buluyor. Penguenler konuşulurken, insan ilişkilerinde netleşmeyen başlıklar örtülü biçimde gündeme taşınıyor. Sadakat, sorumluluk, birlikte kalma iradesi… Bunlar artık açık ilkeler olmaktan çok, kişisel yorum alanlarına dönüşmüş durumda. Ortak değerler zayıfladıkça, herkes kendi doğrusunu savunur hâle geliyor. Toplumsal ahlak, bireysel gerekçelerle değil, ortak davranışlarla ayakta kalır. Ancak bugün davranıştan çok gerekçe konuşuluyor. “Neden yaptım?” sorusu, “Ne yaptım?” sorusunun önüne geçiyor. Bu durum, doğruyla yanlış arasındaki çizgiyi bulanıklaştırıyor. Penguenler üzerinden yapılan tartışmaların bu kadar ilgi görmesi tesadüf değil. İnsanlar, kendi ilişkilerinde yaşadıkları belirsizlikleri doğrudan ifade etmekten kaçınıyor. Bunun yerine bir hayvan davranışı üzerinden konuşarak hem mesafe koyuyor hem de sorumluluktan uzaklaşıyor. Oysa insan ilişkileri içgüdüyle değil, bilinçle kurulur. Seçimler, sonuçlar doğurur. Bu sonuçlar kabul edilmediğinde, semboller çoğalır ama sorunlar çözülmez. Penguenler konuşulur, fakat asıl mesele yerinde kalır. Bu tür gündemler geçicidir. Bugün penguenler, yarın başka bir başlık. Değişmeyen tek şey, ortak değerler konusunda yaşanan kararsızlıktır. Toplum, kendi ahlaki çerçevesini netleştirmediği sürece, bu tartışmalar farklı şekillerde tekrar eder. Sonuç olarak penguenler konuşulurken, insan kendisiyle yüzleşmekten kaçıyor. Asıl ihtiyaç olan şey, sembollerin arkasına saklanmadan, davranışların sorumluluğunu üstlenebilmektir. Çünkü toplumsal düzen, benzetmelerle değil, net ilkelerle ayakta durur.