Pazar… Haftanın sessiz nefesi. Güneş usul usul yükselirken, şehirlerde, kasabalarda, köylerde farklı hikâyeler uyanır. Her biri aşkı, evliliği, boşanmayı kendi renginde yazar. Bir sahil kasabasında… Deniz kokusu, güneşin ılık ışığıyla karışır. El ele tutuşan yaşlı bir çift vardır. Yıllar önce başlayan aşk, evlilikle taçlanmış, zamanla sabra, güvene dönüşmüştür. Onlar için boşanma kelimesi, uzak bir hayaldi. Pazar, onlara hala aynı masum gülüşleri, birlikte yaşanmış yılların huzurunu hatırlatır. Şehirde başka bir pazar sabahı… Beton blokların gölgesinde, bir çift sessizlik içinde kahve yudumlar. Bir zamanlar gözlerindeki sıcak bakışlar yerini soğuk bir suskunluğa bırakmıştır. Aralarındaki sessizlik, boşanmanın sessiz habercisidir. Pazar, bazen gerçeğin kapısını aralar. Uzak bir vadide… Genç bir çift, pazar yürüyüşünde gülüşleriyle tartışmalarını örer. Onlar için evlilik bir yolculuktur; her adımında aşk yeniden yazılır. Boşanma düşüncesi, o vadinin temiz havasında eriyip gider. Pazar, onların aşkını tazeleme günüdür. Bir köy kahvesinde… Kapı komşularının sohbetinde bir kadının hikâyesi duyulur. Genç yaşta evlilik, yıllar içinde sabırla yoğrulmuş bir yaşam. Sonra bir gün, sessiz bir vedayla boşanma kapısı aralanır. Kadının gözlerinde kırgınlık vardır; ama bir köşede umut da parlar. Pazar, ona hem veda hem yeniden doğuş günü olmuştur. Aşklar, evlilikler ve boşanmalar… Hepsi pazarın içinde saklıdır. Kiminde huzur, kiminde mücadele, kiminde yeniden doğuş vardır. Pazar, sadece haftanın günü değil; aşkın, evliliğin, bazen de vedaların günüydü. Ve her pazar, yeni bir hikâyeye açılan kapıdır.