Evlilikte en zor soru bazen "gitmeli miyim?" değildir. Asıl zor soru şudur: Ben burada kalıyor muyum, yoksa katlanıyor muyum? Kalmak bir tercihtir. Katlanmak ise çoğu zaman çaresizlik gibi hissedilen bir alışkanlıktır. Birçok insan evliliğin içinde mutsuz olduğunu bilir ama bunu açıkça söylemez. Çünkü mutsuzluk tek başına karar verdirmeye yetmez. İnsan bazen kırgındır ama alışmıştır. Yorgundur ama düzeni bozmak istemez. Eksiktir ama belirsizlikten korkar. İşte o noktada sevgi ile korku yer değiştirir. Kalan kişi şunu söyler: "Her evlilikte sorun olur." Doğru. Ama her evlilikte sürekli değersizlik olmaz. Her evlilikte sürekli susan bir taraf olmaz. Her evlilikte birinin kendini küçültmesi gerekmez. Katlanmak sessizdir. Büyük kavgalar çıkarmaz. Ev dağılmaz. Düzen bozulmaz. Ama içeride bir şey eksilir. Önce heyecan gider. Sonra paylaşım azalır. Sonra saygı aşınır. En sonunda kişi kendine yabancılaşır. İnsan bazen ilişkiyi değil, yalnız kalma ihtimalini kaybetmekten korkar. Bazen eşini değil, alıştığı hayatı bırakmaktan çekinir. Bazen sevgiyi değil, konfo Ve konfor alanı sandığımız kadar masum değildir. Güvenli görünür ama büyümeyi durdurur. İnsan aynı yerde kaldıkça, içindeki ses yavaş yavaş kısılır. "Çocuklar için katlanıyorum" diyen çok kişi var. Oysa çocuklar, iki insanın aynı evde kalmasına değil, birbirine saygı duymasına ihtiyaç duyar. Katlanılan bir evlilikte büyüyen çocuk; sevgiyi değil, tahammülü öğrenir. Burada mesele hemen ayrılmak değildir. Mesele dürüst olmaktır. Bu evlilikte kalıyorum çünkü birlikte çözmek için gerçek bir çaba var mı? Yoksa sorunları görmezden gelerek zaman mı kazanıyorum? Kalmak güçtür, eğer bilinçliyse. Katlanmak Onun evlili Belki de asıl soru şudur: Bu ilişkide ben hâlâ kendim miyim? Eğer cevap her geçen gün biraz daha “hayır”a yaklaşıyorsa, o zaman mesele sadece evlilik değildir. Mesele, insanın kendi hayatındaki yeridir. Kalmak mı, katlanmak mı? Aradaki fark küçük görünür. Ama birinde insan büyür. Diğerinde yavaş yavaş tükenir. Ve insan en sonunda şunu fark eder: En ağır yük, başkasını taşımak değil; kendi gerçeğini ertelemektir.