10 Ocak, gazeteciler için bir kahvaltı bir araya gelip yemekte buluşmak günü değildir. Ne hatıra fotoğraflarıyla geçiştirilecek bir protokol etkinliği ne de karşılıklı iyi niyet mesajlarıyla anlam kazanacak bir gündür. 10 Ocak; gazetecinin kim olduğunu, bu toplumda ne işe yaradığını ve neden korunması gerektiğini hatırlatma günüdür. Gazeteci; davetli misafir değildir. Gazeteci; alkışlayan, vitrine konulan, yalnızca “iyi haber” yazması beklenen biri hiç değildir. Gazeteci; kamu adına soru soran, denetleyen, yazan ve gerektiğinde rahatsız eden kişidir. Gazeteciye sahip çıkmak; yılda bir gün hediye vermekle olmaz. Eleştirdi diye dışlamamakla, ilan ve reklamları adil dağıtmakla, basın toplantılarını monoloğa değil diyaloğa dönüştürmekle olur. Gerçeği yazanı muhatap almakla olur. Yerel basın ise bir kentin hafızasıdır. Bugün yerel gazeteciler; artan maliyetler, azalan gelirler ve dijital tekelleşme altında ayakta kalmaya çalışıyor. Yerel basın sustuğunda; denetim zayıflar, şeffaflık kaybolur, kentler sessizleşir. Bu nedenle yerel yönetimlere düşen önemli bir görev daha vardır: Yerel gazetelerde ve haber portallarında yayımlanan tüm haberleri arşivlemek. Çünkü söz uçar, yazı kalır. Bugün yazılanlar, yarın bu kentin geçmişine ışık tutacak en değerli kaynaklardır. 10 Ocak gerçekten kutlanacaksa; Gazetecinin susturulmadığı, Soru sormasının engellenmediği, Eleştirinin tehdit değil katkı olarak görüldüğü bir anlayışla kutlanmalıdır. Gazetecilik; yöneticinin yanında durma mesleği değil, kamuoyunun yanında durma sorumluluğudur. Meslek onuru, davet masalarında değil; yazılan satırlarda korunur. 10 Ocak; kahvaltı veye toplanıp yemek yemek günü değil, mücadele günüdür.Bunun bilinmesini istedim. Unutulmaması gereken bir konu daha varki kim gazeteci, kim değildir bunun da çok iyi analiz edilmeli.